A DESPEDIDA

     Obdulia tiña 19 anos e estudaba Filoloxía Galega en Santiago. Alí vivía coa súa irmá Ana. Eran xemelgas. Sempre estiveron moi unidas, compartían todo, levábanse moi ben e tiñan unha complicidade difícil de entender, mesmo se comunicaban sen falar.

      A festividade de Santos caíu aquel ano en venres, así que había un fin de semana longo e decidiron voltar á aldea. A noite de Samaín, Ana tentou convencer a Obdulia que saíse con ella e a panda de amigos a dar unha volta. Había unha festa nunha aldea dos arredores e ían ir andando e logo troulearían alí todos. Ana era moito máis intelixente, non lle cumpría tanto tempo para estudar, sempre sacaba boas notas case sen esforzo. Obdulia tiña que pasar horas e horas estudando para obter mesmo resultado. Esta diferenza dábase noutros campos da vida. Ana era máis alegre, tiña máis capacidade de relacionarse e facer amigos, era máis creativa e máis popular pero no profundo do seu ser, eran complementarias e admirábanse e queríanse como nunca se viu entre dúas irmás.

     Aquela noite, unha vez máis, Ana saíu e Obdulia quedou na casa estudando. Cando chegaron as doce da noite, Obdulia estaba rendida, tiña sono e decidiu deitarse e durmir.porque a súa irmá tardaría en vir. Os seus pais xa se foran á cama, eran xente de campo que ten que madrugar para dar de comer ao gando.

     Pouco despois de quedarse durmida espertou porque escoitou a voz da súa irmá que a chamaba polo seu nome, sentíu que lle daba un bico e despediuse dela. Obdulia sabía que algo malo lle pasara a Ana. Ninguén mellor ca ella podía saber ese tipo de cousas. Espertou aos seus pais e contoulles a historia. Eles tentaron calmala explicando que todo era un pesadelo. Ao pouco, o timbre da casa sooou insistentemente. Era a garda civil, comunicaron que Ana morrera atropelada por un coche que se dera a fuga.

     Nunca se soubo quen conducía aquel coche, Ana morreu e todos choraron moito por ela pero a peor foi Obdulia que desde aquela noite sempre tivo a sensación de que lle faltaba algo, unha metade de sí mesma.

     Esta é unha historia real ocorrida hai trinta anos. Actualmente Obdulia é profesora de lingua galega nun IES de Santiago e non esqueceu nunca aquela noite de outono que cambiou a súa vida.

Aurora Domínguez Fernández

A VELLA ESCOLA

      Sei que esta historia pode ser algo incrible pero foi completamente certa e ocorreu nunha aldea de Pantón en 1995 e contouma unha persoa que quere que lle garde o anonimato.

       Era o día de Samaín, un día gris, varrido pola choiva. Desde o amencer ata o solpor choveu. Había un ambiente de mestura de humidade e calor que producía un gran desacougo. No mediodía un grupo de amigos e amigas decidiron ir pasar a noite asando castañas na antiga escola da aldea. Era un lugar que non se utilizaba desde había moitos anos pero aínda estaba en bo estado. As chaves estaban na casa do pedáneo e fóronllas pedir. O sitio case non se utilizaba, agás como almacén de cousas e trastos vellos. O pedáneo deulles as chaves e foron facer á vella escola un magosto. Ao primeiro empezaron falando bobadas, como ocorre case sempre nestes casos, despois empezaron a contar historias de medo sentados no chan. A xuntanza era divertida pero nun momento dado escoitaron un .- Ahhhhh! - berrando. Todos foron ver que pasaba. Cando chegaron tras da escola, viron a unha das rapazas berrando, fóra de sí. Dixo que vira unha sombra coas cuncas dos ollos baleiras e que parecía a figura dun neno.Era unha pantasma! … non creron nada, pensaron que a rapaza estaba impresionada polo ambiente e que se deixara levar pola súa imaxinación. Dous rapaces e maila súa irmá acompañáronna a súa casa e seguiron coa festa. Despois dun par de horas un frío intenso varreu seus corpos, porque a figura dun neno de uns oito anos, coas cuncas dos ollos baleiras atravesou a estancia diante de todos e un silencio estremecedor invadiu a animada xuntanza. . Despois duns minutos, a figura do neno esvareceuse e todos marcharon arrepiados para as súas casas. Volveron ao día seguinte pero alí non había nada.

      Pasaron os anos e cadaquén fixo a súa vida, a meirande parte deles vivían moi lonxe da aldea, pero todos eles, a noite de Samaín seguiron vendo por varios instantes a figura daquel neno que os perseguiu sempre.

Víctor Domínguez Fernández- 3º ESO

O VIAXEIRO

     Pasara media vida indo dun lugar a outro. Viaxou a países lonxanos, subiu montañas moi altas e viu os máis incribles paisaxes. Montou en globo, en avión, e ata fixo vo sen motor. Tirouse por enormes fervenzas e nadou en ríos perigosos. Era a vida que decidirá vivir, era a súa elección. A súa familia tremía cada vez que recibía unha chamada de teléfono pensando en que algo malo lle puidese pasar ou que a morte o atopase alá moi lonxe.

     Daquela vez, despois de dous días de marcha por moitos camiños divisou, de lonxe, un pouco antes de chegar a un pobo, un carreiro á dereita que lle chamou moito a atención.

     Era dunha cor verde marabillosa e tiña unha chea de árbores, paxaros e flores. Estaba rodeado por completo cun valo de madeira e tiña unha portiña de bronce que o convidaba a entrar. De súpeto, sentiu a tentación de descansar nese lugar. O viaxeiro empezou a camiñar lentamente e fixouse nas pedras brancas que estaban distribuídas entre as árbores. Descubriu, sobre unha das pedras, unha inscrición: “viviu 8 anos, 3 meses, 2 semanas e 5 días” . O viaxeiro sobrecolleuse ao decatarse de que esa pedra non era simplemente unha pedra, era unha lápida. Era unha tumba sen nome dun neno de tan só oito anos. Despois daquela lápida, descubriu outras, todas sen nome e todas de persoas de menos de quince anos. Estaba espantado, aquilo era un cemiterio de nenos. O viaxeiro empezou a chorar, vira moitas cousas nas súas viaxes, pero… isto era especialmente triste. Pasou por alí o enterrador do cemiterio e preguntoulle a causa das súas bágoas. O viaxeiro explicoulle que era moi triste aquel cemiterio de nenos, todos tan novos e todos mortos. O coidador do cemiterio e explicoulle que non eran nenos, eran adultos e que os anos, meses e días que había escritos nas lápidas eran o tempo que cada un deles consideraba que fora feliz neste mundo antes de morrer. O viaxeiro decidiu que cando a morte viñese por el para lévalo, el escribiría que case todos os días da súa vida fora moi feliz porque sempre facía o que desexaba, viaxar polo mundo.

Conto baseado nunha lenda indú anónima.

 

 

Por: Víctor Domínguez Fernández

NOITES DE ESTRELAS

      Rosa era unha nena fermosa, cun cabelo magnífico, bonito e moi, moi longo. Todas as mañás, a súa nai erguíase moi cedo para ir traballar, pero sempre lle facía unas perfectas trenzas con moito agarimo mentres ela estaba durmida. Era unha habilidade que a súa nai tiña, a de peiteala mentres durmía. Cando por fin, viña a súa avoa a espertala ás oito en punto para poder ir á escola, Rosa estaba perfectamente peiteadada, tiña a trenzas máis longas de todas as nenas do colexio e ela sentíase orgullosa do seu marabilloso pelo. Tiña unha melena moi suave, de varias cores, entre castaño e loiro e cando lle daba o sol tiña un brillo moi especial igual que os seus grandes e expresivos ollos de cor mel.

      Aquel era o primeiro curso que ía á escola, aínda non cumprira tres anos, era das máis novas da clase porque nacera en Nadal. En todo aquel tempo non lle curtaran nunca o pelo, a súa nai non quería, era para ela coma un tesouro.

      Cando empezaron a caer as follas das árbores e o outono era imparable, Rosa, non soubo cal fora a causa, pero a súa nai marchou da casa. A súa avoa e o seu pai, puxéronse diante dela tentando disimular a súa pena, cun sorriso falso, un deses sorrisos que os nenos saben que non son verdade. Explícáronlle que a súa nai estaba moi enferma e que a estaban coidando os médicos do hospital e que eles saberían que facer para que se curase así que por algún tempo non a podía ver.

      Rosa chorou un pouquiño, pero de seguido se lle pasou porque a súa avoa a acariñou. Pasou algunas semanas ata o Samaín na casa das súas curmás na aldea. Naquel tempo case non botaba de menos a súa nai porque todos estaban moi pendentes dela. Pero unha mañá cando se levantou para ir á escola, dixéronlle que a súa nai morrera e que seguramente a estaría mirando dende algunha estrela. Non a deixaron ir ao enterro, porque polo visto, non era cousa de nenos e pasou o día na casa das súas curmás. Rosa choraba e quería que se fixese de noite de seguida para que a súa nai a mirase desde algunha estrela. Unha muller das moitas que pasaron pola casa comentou en voz baixiña que habería que curtarlle o pelo porque “a nena tiña o pelo moi longo e era moi difícil péinalo”. Rosa agarrou as súas trenzas como termando delas para que ninguén llas curtase. Pola mañá cando a avoa a espertou para ir á escola, empezou a mirala toda sorprendida e as bágoas caíanlle en silencio polas meixelas. Rosa tiña unas trenzas perfectas, exactamente igual que cando a súa nai a peiteaba de noite. A avoa deulle unha grande aperta e moitísimos bicos e ninguén falou de novo de curtarlle o pelo. Todas as noites, todas as longas noites daquel inverno, Rosa observaba as estrelas en silencio durante bastante tempo agardando que a súa nai estivese mirando desde algunha delas. Aínda hoxe, despois de tantos anos, prefire as longas noites de inverno cando pole contemplar en silencio as estrelas.

Por: Aurora Domínguez Fernández