NOITES DE ESTRELAS

      Rosa era unha nena fermosa, cun cabelo magnífico, bonito e moi, moi longo. Todas as mañás, a súa nai erguíase moi cedo para ir traballar, pero sempre lle facía unas perfectas trenzas con moito agarimo mentres ela estaba durmida. Era unha habilidade que a súa nai tiña, a de peiteala mentres durmía. Cando por fin, viña a súa avoa a espertala ás oito en punto para poder ir á escola, Rosa estaba perfectamente peiteadada, tiña a trenzas máis longas de todas as nenas do colexio e ela sentíase orgullosa do seu marabilloso pelo. Tiña unha melena moi suave, de varias cores, entre castaño e loiro e cando lle daba o sol tiña un brillo moi especial igual que os seus grandes e expresivos ollos de cor mel.

      Aquel era o primeiro curso que ía á escola, aínda non cumprira tres anos, era das máis novas da clase porque nacera en Nadal. En todo aquel tempo non lle curtaran nunca o pelo, a súa nai non quería, era para ela coma un tesouro.

      Cando empezaron a caer as follas das árbores e o outono era imparable, Rosa, non soubo cal fora a causa, pero a súa nai marchou da casa. A súa avoa e o seu pai, puxéronse diante dela tentando disimular a súa pena, cun sorriso falso, un deses sorrisos que os nenos saben que non son verdade. Explícáronlle que a súa nai estaba moi enferma e que a estaban coidando os médicos do hospital e que eles saberían que facer para que se curase así que por algún tempo non a podía ver.

      Rosa chorou un pouquiño, pero de seguido se lle pasou porque a súa avoa a acariñou. Pasou algunas semanas ata o Samaín na casa das súas curmás na aldea. Naquel tempo case non botaba de menos a súa nai porque todos estaban moi pendentes dela. Pero unha mañá cando se levantou para ir á escola, dixéronlle que a súa nai morrera e que seguramente a estaría mirando dende algunha estrela. Non a deixaron ir ao enterro, porque polo visto, non era cousa de nenos e pasou o día na casa das súas curmás. Rosa choraba e quería que se fixese de noite de seguida para que a súa nai a mirase desde algunha estrela. Unha muller das moitas que pasaron pola casa comentou en voz baixiña que habería que curtarlle o pelo porque “a nena tiña o pelo moi longo e era moi difícil péinalo”. Rosa agarrou as súas trenzas como termando delas para que ninguén llas curtase. Pola mañá cando a avoa a espertou para ir á escola, empezou a mirala toda sorprendida e as bágoas caíanlle en silencio polas meixelas. Rosa tiña unas trenzas perfectas, exactamente igual que cando a súa nai a peiteaba de noite. A avoa deulle unha grande aperta e moitísimos bicos e ninguén falou de novo de curtarlle o pelo. Todas as noites, todas as longas noites daquel inverno, Rosa observaba as estrelas en silencio durante bastante tempo agardando que a súa nai estivese mirando desde algunha delas. Aínda hoxe, despois de tantos anos, prefire as longas noites de inverno cando pole contemplar en silencio as estrelas.

Por: Aurora Domínguez Fernández